علت فحش دادن کودکان

در بررسی علت فحش دادن کودکان و همچنین ناسزا گفتن و پرخاشگری آنان باید به این نکته اشاره کرد که کمتر بچه هایی پیدا می‌شوند که گاه و بیگاه بددهنی نکنند یا ناسزا نگویند. یا کلمات نامربوط و زشت به دهان نیاورند.برخی از کودکان برای اینکه استقلال خود را نشان دهند به این کار مبادرت می‌ورزند. بعضی وقتی عصبانی می‌شوند ناسزا می‌گویند، بعضی دیگر از این کار لذت می‌برند و به عنوان تفریح بددهنی می‌کنند.

در حدود سه سالگی برخی از کلمه هایی که با اعمال بدنی کودک مطابقت دارد، به فرهنگ لغات او وارد می‌شود، که این موضوع می‌تواند علت فحش دادن کودکان باشد. کلماتی مانند “پی پی” “جیش” و … بعد ها کودک کلمات و عبارت های دیگری هم فرا خواهد گرفت.

در اکثر موارد بی اعتنایی به چنین رفتاری (نخندیدن و یا لبخند نزدن) باعث می‌شود در مدت کوتاهی این مشکل رفع شود. کلمه های زشت و فحش های رکیک گهگاه از ذهن ما می‌گذرد. ما آموخته ایم که خودمان را کنترل کنیم و آنها را بر زبان نیاوریم. این درست همان روشهای تغییر رفتار کودکان است که باید کودک آنها را بیاموزد.

الگوی خوبی باشید

از بدو تولد کودک به کلمه هایی که به کار می‌برید به دقت توجه کنید. برای کودکتان الگوی خوبی باشید. کودکان از والدین خود تقلید می‌کنند. بنا براین طوری رفتار کنید که از کودکتان انتظار دارید. اگر شما دشنام بدهید و ناسزا بگویید آنها هم چنین خواهند کرد. آنها نمی توانند درک کنند که چرا شما می‌توانید فحش بدهید ولی آنها نمی‌توانند. شاید مهمترین علت فحش دادن و پرخاشگری کودکان همین موضوع باشد.

اگر شما در هنگام عصبانیت به حد انفجار می‌رسید و نمی‌توانید خودتان را کنترل کنید و فحش می‌دهید، نباید انتظار داشته باشید که کودکتان می‌تواند این کار را انجام دهد! چون با این کار کودک نه تنها یاد می‌گیرد افراد دیگر را با این عنوان صدا کند، بلکه با تکرار این حالت کودک باورش می‌شود که مثلاً خنگ است.

بیش از حد واکنش نشان ندهید

توجه بیش از حد به پرخاشگری کودکان باعث می‌شود به این اعمال زشت ترغیب شود. به کودکتان به شکل خیلی جدی و با قدرت بگویید که اصلاً چنین کلماتی را دوست ندارید و آنها مناسب شخصیتش نیست.

اگر نسبت به فحش واکنش دهیم کودک حریص می‌شود. این مطلب به ویژه در مورد بچه های خیلی کوچک بیشتر صادق است.

به کلمه های بی ضرر بی اعتنایی کنید. در بررسی علت فحش دادن کودکان باید این نکته را متذکر شد که بعضی از کلمه ها فقط بی معنی و احمقانه هستند و بهترین برخورد با آنها بی اعتنایی است.

وقتی کودک یک کلمه بد را بکار می‌برد بیخود جیغ و داد نکنید و ادای شوکه شدن را در نیاورید! طوری عمل کنید که او بتواند برخورد درستی داشته باشد و وقتی فحش می‌شنود درست عمل کند و خودش هم به کسی فحش ندهد.

جایگزین های مناسب را به کودک بیاموزید

به کودکتان بیاموزید که وقتی کسی به او ناسزا میگوید، در واقع فقط یک حرف ناجور شنیده و حرف نمی‌تواند به انسان آسیبی برساند.کودکتان را طوری آماده کنید که بتواند برخورد درستی داشته باشد و کلمه ای را که می‌شنود تکرار نکند.

در مورد علت فحش دادن کودکان با آنها صحبت کنید و به او بگویید فلان عبارت توهین آمیز دقیقاً چه معنایی دارد و چرا نباید از آن استفاده کند. در بیشتر موارد خود عبارت یا کلمه معنای بدی ندارد ولی بکاربردن آن درست نیست.

روشهای جایگزین را به کودک بیاموزید. بگویید که چگونه به جای حرف زشت، احساسش را به مخاطب بیان کند. مثلاً به جای اینکه به کسی بگویی بیشعور، برایش توضیح بده که از دستش عصبانی هستی.

با کودک نمایشی ترتیب دهید و در ضمن اجرای آن به او بیاموزید که رفتار درستی داشته باشد و فحش ندهد. به کودک یاد بدهید که به فحش های دیگران اعتنا نکند و یا نشان دهد که از این عبارت ها خوشش نمی‌آید.

عبارت هایی لازم است که در هنگام عصبانیت و پرخاشگری کودکان به جای فحش آنها را به کار ببریم. او را تشویق کنید که به جای عبارت های توهین آمیز از جملاتی استفاده کند که ناراحت کننده و رکیک نیستند.

در صورت درست صحبت کردن کودک را تحسین کنید. به کودک نشان دهید که وقتی درست و مودبانه صحبت می‌کند چقدر از او راضی هستید.

پیامد های منفی را بکار بگیرید

اگر کودکتان پس از انجام روش های بالا هنوز به فحش ،ناسزا و پرخاشگری ادامه می‌دهد برای بررسی علت فحش دادن کودک از روش های زیر استفاده کنید:

کاری کنید که کودک در برابر رفتار نادرستش مجبور باشد تاوان بدهد. روشی برای جریمه و تاوان پایه ریزی کنید و از آن به عنوان پی آمدی برای بکار گیری واژه های نامناسب استفاده کنید. به عنوان مثال می‌توانید با هر فحش که کودک می‌دهد مقداری از پول تو جیبی او را کم کنید!

از محرومیت موقت و یا اخراج استفاده کنید. طوری رفتار کنید که کودک متوجه شود هر بار که فحش می‌دهد باید به مکان مخصوص اخراج برود.

بعضی از امتیاز ها را پس بگیرید. اگر این وضعیت ادامه یافت، بعضی از امتیاز ها را از او بگیرید و فقط زمانی آنها را بر گردانید که رفتارش تغییر کرده باشد.

سخن آخر

موضوعاتی که در این مقاله بررسی شد فقط بخشی از راهکار های ممکن در خصوص علت های پرخاشگری کودکان بود، توجه داشته باشید که پیامد های منفی باید راهکار آخر باشد. لذا تمامی مراحل قبلی را بررسی کنید و در صورت نتیجه نگرفتن به سراغ آنها بروید.